african journey

Vandaag, m'n laatste dag, opnieuw gesprekken gehad met een aantal stafmedewerkers over het belang van goede rapportage. En vanmiddag een rit van ca. 50 kilometer buiten Kampala, naar een brancj office, waar we een kippenboer hebben bezocht met 600 kippen, op weg naar 2000 kippen en uiteindelijk misschien wel 5000 kippen. Dat alles dankzij de mogelijkheden die cerudeb bank deze man biedt. Van arm naar meer welvaart, zodat hij z'n huis kan verbeteren en het schoolgeld voor z'n kinderen kan betalen. De kippen leggen eieren in hokken zoals vroeger bij oma Bakker, ze rapen ze 3x per dag. Naar nederlandse begrippen zijn het scharrelkippen; van legbatterijen hebben ze gelukkig nog nooit gehoord. Maar hoedanook: de produktie van voedsel gaat vóór alles. Toen ik vertelde over de dierenbevrijdingsakties in Nederland werd daar hartelijk om gelachen.
Het is werkelijk fantastisch om eens even buiten de stad te zijn. Het landschap is heuvelachtig a la Ardennen, en volstrekt groen. Heel veel palmbomen, hier een daar een Friese koe. In kleine dorpjes worden auto's gerepareerd, bedden getimmerd, en groente en vlees verkocht. Allemaal zeer kleurrijk, zeer exotisch. Overal groepjes kleine zwarte kindjes, naakt of bijna naakt, spelend langs de rand van de weg. Ik heb lang niet zo uitbundig kunnen fotograferen als in Cambodia, maar dat bewaar ik voor de volgende keer. Mijn beeld van Afrika is enorm veranderd in positieve zin. Ik heb Kenya en Uganda leren kennen als frisse, kleurrijke landen, met weliswaar veel armoe en smerigheid, maar ook met heel veel potentie en vriendelijkheid. Afrika is cool!

Bericht vanuit het Grand Imperial hotel in Kampala, Oeganda. Wat een wonderlijke wereld, alles is hier zo anders dan thuis! Alleen al het enorm grote aantal negers in het straatbeeld. Zo'n 100%. Mooie nubiërs, maasai en verder nog 50 andere stammen. Iemand zei: we kunnen onmiddelijk aan iemand's uiterlijk zien waar 'ie vandaan komt. Nigeria en Kampala zijn steden die in de 20e eeuw zijn gesticht door de Engelsen, dus niemand komt hier oorspronkelijk vandaan. Iedereen komt uit verschillende gebieden. Hoedanook: we vlogen over het Victoria meer, tussen we wolken door zag ik af en toe een groepje hutten aan de kust, paar bootjes op het strand, that's it. Omringd door oerwoud, geen weg ernaartoe. Lijkt me hééél mooi om met een bootje rond te varen en zo'n dorpje te bezoeken...
Ook hier bij CERUDEB zijn de mensen erg vriendelijk en vooral ook geinteresseerd in het doel van mijn missie. Men ziet het belang in van openheid en duidelijke verantwoording aan de hand van indicatoren. Intussen is mijn collega Teodorina aan 't werk in Equador en Bolivia, en we mailen elkaar over onze bevindingen, met vragen en tips, erg mooi hoe dat tegenwoordig allemaal kan.
Morgen m'n laatste dag hier, overmorgen naar huis! Waar de Meisjes zijn.

Vanmorgen om 6 uur waren we de eerste bezoekers van Nairobi National Park. Het was mistig en mysterieus. Rechts doemde een kudde gazellen op uit het niets, links sprong een zebra geschrokken de bosjes in en voor uit ons stoven, zoals in de openingsscene van The Lionking, een stel parelhoenders kakelend de weg op. De mist trok snel op, en de zon begon te schijnen. En hoewel dikke stapelwolken in de lucht bleven hangen hielden we het droog. Het was een geweldig enerverende belevenis. Ik werd als een moderne Prins Berhard rondgereden door Peter Ndichu Ndea, in zijn busje met open dak. Ik ben 4 uur in het park rondgereden, en heb 3 rolletjes volgeschoten. gelukkig had ik een hele goede (300 mm) telelens bij me. Echt een must wil je de dieren er mooi op krijgen. Er waren maar een paar meer bezoekers in het park, zodat ik het gevoel had dat ik al die dieren voor mij alleen had. We hebben uitgebreid stilgestaan bij een grote kudde gazelles, we hebben zebra's gezien, een familie giraffes, gnoes, een neushoorn met baby, buffels, struisvogels, gieren en heel veel prachtige zangvogels en ander klein grut. Het is een vrij klein park, maar veel te groot om een soort Beekse Bergen gevoel te krijgen, alhoewel dat wel het zelfde idee is: je rijdt door de vlaktes en speurt naar dieren. We hebben trouwens geen predators gezien, dus geen leeuwen, cheetahs of hyena's. Dat bewaar ik voor de volgende keer. Bye.

Vandaag heb ik kennis gemaakt met een paar hele aardige Kenianen. Ik werd vanmorgen om 8.30 opgehaald door Joyce, een manager van Kibera Field office. Kibera is de grootste sloppenwijk van oost Afrika. Het is werkelijk een onafzienbare hoeveelheid krotjes en hutjes van golfplaten en klei, smalle, modderige steegjes en veldjes met afval, waar geiten en kinderen naar iets eetbaars zoeken. In een halfgaar flatgebouw aan de Rand van die sloppenwijk is het K-Rep kantoortje ondergebracht, waar Joyce de baas van is. Zij heeft hoogstpersoonlijk Máxima rondgeleid, toen zij ongeveer anderhalve maand geleden hier op bezoek was. In een klein kamertje, vol bureaus en dossiers werken 5 loan officers, die allemaal ongevaar 15 groepen onder hun hoede hebben. Een groep bestaat uit een aantal klanten, die gezamelijk een lening hebben afgesloten bij K-Rep, en daar gezamelijk borg voor staan. De loan officer bezoekt iedere groep elke week één uur, tijdens hun wekelijkse meeting. In Cambodia durven vrouwen het beroep van loan officer niet te beoefenen, omdat men bang is overvallen te worden, terwijl hier in het gevaarlijke Nairobbery, in de achterste achterbuurten, net zoveel vrouwelijke als mannelijke loanofficers werken. De dames gaan er te voet of per bus in hun eentje op uit. Ik denk dat er veel sociale controle is. Ik heb 2 van die wekelijkse meetings meegemaakt. Erg leerzaam! Tot m’n verrassing is het niet de K-Rep loan officer, maar de (gekozen) voorzitter die de vergadering leidt. Besproken wordt hoe de zaken er voorstaan, hoe het zit met ieders inbreng, en of er knelpunten zijn. De leden (veel vrouwen, maar toch ook best veel mannen) hebben verschillende bronnen van inkomsten (kapsalon, naaiatelier, markkraam, fietsenmaker, restaurant, slager, etc.) Iedereen betaalt het verschuldigde weekbedrag aan de penningmeester en die gaat daarmee naar de Bank om de schulden voor die week af te betalen. Als iemand niet in staat is die week te betalen, dan wordt dat genoteerd en daar komt men dan de week erna op terug. Omdat een man al herhaalde malen beloofd had te zullen betalen, maar opnieuw geen geld had, werd hij flink onder druk gezet door een paar groepsgenoten. Alle leden van een groep moeten aanwezig zijn tijdens de vergadering, anders wordt een boete berekend. Er is een ‘emergency’ pot, voor bijzondere uitgaven of onvoorziene gebeurtenissen. Als er een begrafenis is in de familie van een van de leden, dan betaalt iedereen ongeveer anderhalve dollar. Per week wordt er bij één van de groepen ook ongeveer een dollar ingelegd, waarna het bedrag wordt verloot. Een mevrouw werd zo de gelukkige eigenaar van ongeveer 30 dollar! Toen ik aan de groep vroeg, of men er in het algemeen op vooruit was gegaan dankzij K-Rep, werd daar positief op gereageerd. Alhoewel er ook tijden zijn dat het wat minder gaat, soms. Toen ik bij het afscheid vroeg of ik een persoonlijke donatie (20 dollar) in de emergency-pot mocht doen, werd dat met applaus ontvangen. (ik had vantevoren even aan Joyce gevraagd of dat niet ongepast zou zijn. Als het prive was, dan kon het best, zei ze). Bij de tweede groep werd er na afloop gebeden. En dat allemaal ergens in het episch centrum van de grootste sloppenwijk van oostelijk africa, in zeer wankele, kleine zaaltjes! Ik heb foto’s gemaakt, natuurlijk!
In de middag ontmoette ik Khimanti Mutua, de Managing Director van K-Rep en daarna een stuk of 5 managers tijdens een workshop onder leiding van mijn ‘contactpersoon’ Julius Mokogi.. Ik heb het gevoel dat men echt positief staat ten opzichte van wat ik hier kom doen. Morgen heb ik nog een serie gesprekken en opnieuw een workshop ‘s middags. Allemaal op het hoofdkantoor. Vanavond heb ik geprobeerd de zonsondergang te fotograferen, maar dat was een heel gedoe, want onderweg naar de plaats waar ik volgens de travel agent mooi kon fotograferen stond een enorme file. Gelukkig was ik net op tijd, maar het viel een beetje tegen, er stonden nog steeds allemaal gebouwen omheen, ik had geen vrij uitzicht. Ik stond op het dak van een restaurant en kon van daar wel heel goed het Nairobi National Park zien. Daar hoop ik woensdagmorgen héél vroeg op fotojacht te gaan. Nou, meisjes en jongens, veel liefs van mij. Buiten stortregent het dat het een aard heeft, en ik denk dat ik maar eens ga uitrusten… XX xx xx xx

african journey
ok mensen. Voor 't eerst in Africa, de eerste keer van m'n leven op het zuidelijk halfrond! Uren lang vlogen we over de Sahara. Alleen maar zand, en hier een daar een oase. Prachtig. Eenmaal in Kenya (met een uur vertraging) nog eens anderhalf uur in een rij gestaan om een visa te bemachtigen. Is uiteindelijk gelukt. En daar zit ik nu dan. Op mn kamer nr 127, Fairview Hotel, Nairobi, Kenia. Net even een biertje gedronken en Lien gebeld. Eigenlijk was het een beetje fris buiten. Ik snap goed dat die zwaluwen in de zomer liever in Nederland bivakkeren; veel aangenamer. Morgen ga ik met mensen van K-Rep op stap. Ik en errug benieuwd hoe het er hier uitziet, hoe de mensen zijn, of er wat te beleven valt... Misschien kom ik nog wel een giraf tegen, of een zebra. Zouden er ook shetlanderzebra's bestaan? Hé! This is Africa man! No kidding. Hakunamatata. Ik hou jullie op de hoogte.

Op het moment ben ik nog in Zeist op kantoor. Het is vrijdagmiddag, de laatste middag voor vertrek a.s. zondag. Ik ontving zojuist nog van een collega wat aanvullende informatie van Cerudeb, en laatse nuttige tips voor onderweg. Een andere collega leende mij z'n lonely planet van Kenia. Ik ben erg benieuwd hoe het zal gaan en ook hoe Afrika is. Het wordt m'n eerste reis naar dat continent. Het is zo langzamerhand tijd dat ik de boel hier een beetje ga opruimen. Visitekaartjes mee, uitdraai van KLM en hotels, collega's prettig weekend wensen en wegwezen!

Vandaag over een week ben ik DV in Kenya!!